Τίγκα Ψυχολογικά
λουλουδάκια
και καρδούλες
και αστεράκια
και αγαπούλες!
και σκατά
Death Metal
αίματα
και άντερα
και ξεκοιλιασμένα
σκυλακια
και γατουλες!
26.1.07
22.1.07
Περί Μύξας
Καθώς σε αυτό το μπλόγκ θα καταπιαστούμε ΜΟΝΟ με σοβαρά θέματα θα ήθελα να εκφράσω
την άποψή μου για τη μύξα. Η μύξα ζει μεσα στις μύτες όλων των ανθρώπων, αλλά κανένας δεν μιλάει για αυτήν (σαν το σεξ, όλοι το κάνουν αλλα κανείς δεν μιλάει για αυτό).
Ποτέ δεν θα ξεχάσω όταν σε μια απο τις αντιπαραθέσεις με πρώην κοπέλα μου (είμαι και ερωτύλος παναθεμα με -εμετός-) συνειδιτοποίησα την -πραγματικά- μεγάλη σημασία της μύξας.
Η (πρώην) κοπέλα μου σε κάποια φάση πήρε τα πάνω της και άρχισε να με βρίζει και να μου τα χώνει κοινώς. Θα έλεγε κανείς πως με στρίμωξε. Όμως εγω που πολύ ώρα είχα παρατηρήσει πρασινη, κολλωδη, σιχαμερή ουσία στην άκρη της μύτης της, ξεστόμισα: "Καλά, βγάλε το κακάδι πρωτα απο τη μύτη και μετά μας την λες"
....
ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: "ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΤΗΝ ΛΕΤΕ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΕΝΩ ΕΧΕΤΕ ΚΑΚΑΔΙ ΣΤΗΝ ΜΥΤΗ, ΘΑ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΣΑΣ."
Απο τότε έχω αναπτύξει φοβία με τις μύξες. Δεν θα ήθελα ποτέ να το πάθω αυτο. Όταν αγαπάω κάποιον πλέον του λέω εγκαίρως και διακριτικά οτι πρέπει να κοιταχτεί στον καθρέφτη, και βέβαια το απαιτώ και απο αυτους που με αγαπούν. θέλει θάρρος (κ θράσσος) να πείς σε κάποιον οτι έχει μύξα. Άρα αυτοι που σου το λένε και δεν στο "χτυπάνε" μάλλον σε αγαπούν. Εγω πάντως έτσι καταλαβαίνω τους φίλους, απο το αν θα με προστατέψουν και μου πουν ευθέως οτι έχω μύξα.
ποστ σκριπτ: κανένας μεγάλος καλλιτέχνης δεν θα ήταν μεγάλος (και δεν θα τον εκτιμούσαμε) αν εμφανιζόταν έστω κ μια φορά με μύξα δημοσιως. χα
την άποψή μου για τη μύξα. Η μύξα ζει μεσα στις μύτες όλων των ανθρώπων, αλλά κανένας δεν μιλάει για αυτήν (σαν το σεξ, όλοι το κάνουν αλλα κανείς δεν μιλάει για αυτό).
Ποτέ δεν θα ξεχάσω όταν σε μια απο τις αντιπαραθέσεις με πρώην κοπέλα μου (είμαι και ερωτύλος παναθεμα με -εμετός-) συνειδιτοποίησα την -πραγματικά- μεγάλη σημασία της μύξας.
Η (πρώην) κοπέλα μου σε κάποια φάση πήρε τα πάνω της και άρχισε να με βρίζει και να μου τα χώνει κοινώς. Θα έλεγε κανείς πως με στρίμωξε. Όμως εγω που πολύ ώρα είχα παρατηρήσει πρασινη, κολλωδη, σιχαμερή ουσία στην άκρη της μύτης της, ξεστόμισα: "Καλά, βγάλε το κακάδι πρωτα απο τη μύτη και μετά μας την λες"
....
ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: "ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΤΗΝ ΛΕΤΕ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΕΝΩ ΕΧΕΤΕ ΚΑΚΑΔΙ ΣΤΗΝ ΜΥΤΗ, ΘΑ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΣΑΣ."
Απο τότε έχω αναπτύξει φοβία με τις μύξες. Δεν θα ήθελα ποτέ να το πάθω αυτο. Όταν αγαπάω κάποιον πλέον του λέω εγκαίρως και διακριτικά οτι πρέπει να κοιταχτεί στον καθρέφτη, και βέβαια το απαιτώ και απο αυτους που με αγαπούν. θέλει θάρρος (κ θράσσος) να πείς σε κάποιον οτι έχει μύξα. Άρα αυτοι που σου το λένε και δεν στο "χτυπάνε" μάλλον σε αγαπούν. Εγω πάντως έτσι καταλαβαίνω τους φίλους, απο το αν θα με προστατέψουν και μου πουν ευθέως οτι έχω μύξα.
ποστ σκριπτ: κανένας μεγάλος καλλιτέχνης δεν θα ήταν μεγάλος (και δεν θα τον εκτιμούσαμε) αν εμφανιζόταν έστω κ μια φορά με μύξα δημοσιως. χα
21.1.07
Επιλέγω Άρα Υπάρχω
Καθορίζουν οι εποχές τις στυλιστικές μας επιλογές; Εύκολη απάντηση: Φυσικά! Αρκεί να ξαναρίξεις μια ματιά στις φωτογραφίες των παιδικών σου πάρτυ. Αυτή που κλείνεις τα 5 μας κάνει. «Πω πω! Σαν σπασικλάκι είμαι!»
Ναι, είσαι, και εσύ και τα υπόλοιπα gremlins γύρω σου.
Προσπάθησε τώρα να αντεπεξέλθεις το μίσος που νιώθεις για τους γονείς σου και δεξου το ώριμα: «μωρεε σε θεωρούσαν πολύ γλυκούλι με αυτό το μπορντώ (σάπιο μήλο) κοστουμάκι για πεντάχρονα από τη βιοτεχνία της γειτονιάς».
Ναι γονείς, αλλά ΟΧΙ. Άλλωστε δεν θα εξετάσουμε τις δικές σου στυλιστικές επιλογές (που ήταν ανύπαρκτες), αλλά των ανθρώπων που αποφάσιζαν τότε για σένα (call me parent).
Σε λογικά πλαίσια βρισκόμαστε κάπου μέσα στο ’80 όπου η βάτα και το στράς έχουν τα τιμιτικά τους. Κοιτα πιο προσεκτικά μες την φωτογραφία. Εστίασε στην ταπετσαρία. Κατι δεν παέι καλά ετσι δεν είναι? Καθώς εσύ γνωρίζεις (γιατί είσαι ενημερωμένο ατομο και γιατι βλεπεις πολλα ξενα video-clip) η ταπετσαρία αναβιώνει και γίνεται παλι must. Τριαντάρισες λοιπόν και θέλεις να βάλεις και εσυ μια ταπετσαρία στο σπιτι σου που θα το κανει να δείχνει super cool (oooh! wonder child). Η ερώτηση μου λοιπόν είναι απλή: «η ταπετσαρια στην φωτογραφία του παρτυ σου, γιατι δεν είναι cool?»
Και ήρθε η ώρα για εκδίκηση. Αν παρατηρήσεις προσεκτικα στην φωτογραφία η ταπετσαρία του σαλονιού είναι πολύ κλασική και θα μπορούσε να πει κανείς πως προσδίδει μιαν μεγαλοπρεπεια ένα κατιτις. Παρόλα αυτά κατι δεν σε πείθει. Κατι σου λέει πως οι γονείς δεν ασχολήθηκαν και ιδιαίτερα με αυτήν τους την επιλογή. Ακόμα και στα πάρτυ των φίλων σου η ταπετσαρία μοιαζει ιδια η παρόμοια με την δική σας. Τωρα σκέψου τι ταπετσαρία θα βάλεις εσυ στο δικό σου σπιτι. Καμία σχέση ε? Λογικά πρεπει να έχεις ήδη μια εικόνα αυτου που ψάχνεις.Oταν θα πας λοιπον εκει εξω για να την βρεις (εκτος αν την παραγγείλεις από το E-Bay) δεν θα συμβιβαστεις με τιποτα λιγοτερο από αυτό που θες. Σε αντίθεση με την μαμα που «αυτές τις έδειξε ο νίκος ο ταπετσέρης και διάλεξε την μία.» Η διαφορά με τους γονείς μεγαλωνει λοιπόν καθώς εσυ ξέρεις τι θες, που θα το βρείς και πως θα δείχνει. Στην εποχή των γονιων μας το σημαντικο ήταν να μην διαφέρεις πολύ από την γειτονιά. Το σημαντικό για σένα είναι να εκφράζεις αυτό που σου αρεσει και να μπορεις να το ευχαριστιέσαι. Βρισκόμαστε στην εποχή που φοραμε ο,τι θέλουμε, κοιμόμαστε με όποιον θέλουμε, ακούμε ο,τι θέλουμε και ζούμε ο,τι θέλουμε. Αυτή η εποχή μας έδωσε αναμεσα σε πολλα αρνητικα ένα σημαντικοτατο προταίρημα. Αυτό της επιλογης.
Βγές λοιπον στα μαγαζια (η μπες στην δικτυακη) και διάλεξε ανάμεσα από αυτές τις super ταπετσαρίες την δική σου. Κράτα και την φωτογραφία, η μαμα sου δείχνει πολύ trendy με την permanent...
Ναι, είσαι, και εσύ και τα υπόλοιπα gremlins γύρω σου.
Προσπάθησε τώρα να αντεπεξέλθεις το μίσος που νιώθεις για τους γονείς σου και δεξου το ώριμα: «μωρεε σε θεωρούσαν πολύ γλυκούλι με αυτό το μπορντώ (σάπιο μήλο) κοστουμάκι για πεντάχρονα από τη βιοτεχνία της γειτονιάς».
Ναι γονείς, αλλά ΟΧΙ. Άλλωστε δεν θα εξετάσουμε τις δικές σου στυλιστικές επιλογές (που ήταν ανύπαρκτες), αλλά των ανθρώπων που αποφάσιζαν τότε για σένα (call me parent).
Σε λογικά πλαίσια βρισκόμαστε κάπου μέσα στο ’80 όπου η βάτα και το στράς έχουν τα τιμιτικά τους. Κοιτα πιο προσεκτικά μες την φωτογραφία. Εστίασε στην ταπετσαρία. Κατι δεν παέι καλά ετσι δεν είναι? Καθώς εσύ γνωρίζεις (γιατί είσαι ενημερωμένο ατομο και γιατι βλεπεις πολλα ξενα video-clip) η ταπετσαρία αναβιώνει και γίνεται παλι must. Τριαντάρισες λοιπόν και θέλεις να βάλεις και εσυ μια ταπετσαρία στο σπιτι σου που θα το κανει να δείχνει super cool (oooh! wonder child). Η ερώτηση μου λοιπόν είναι απλή: «η ταπετσαρια στην φωτογραφία του παρτυ σου, γιατι δεν είναι cool?»
Και ήρθε η ώρα για εκδίκηση. Αν παρατηρήσεις προσεκτικα στην φωτογραφία η ταπετσαρία του σαλονιού είναι πολύ κλασική και θα μπορούσε να πει κανείς πως προσδίδει μιαν μεγαλοπρεπεια ένα κατιτις. Παρόλα αυτά κατι δεν σε πείθει. Κατι σου λέει πως οι γονείς δεν ασχολήθηκαν και ιδιαίτερα με αυτήν τους την επιλογή. Ακόμα και στα πάρτυ των φίλων σου η ταπετσαρία μοιαζει ιδια η παρόμοια με την δική σας. Τωρα σκέψου τι ταπετσαρία θα βάλεις εσυ στο δικό σου σπιτι. Καμία σχέση ε? Λογικά πρεπει να έχεις ήδη μια εικόνα αυτου που ψάχνεις.Oταν θα πας λοιπον εκει εξω για να την βρεις (εκτος αν την παραγγείλεις από το E-Bay) δεν θα συμβιβαστεις με τιποτα λιγοτερο από αυτό που θες. Σε αντίθεση με την μαμα που «αυτές τις έδειξε ο νίκος ο ταπετσέρης και διάλεξε την μία.» Η διαφορά με τους γονείς μεγαλωνει λοιπόν καθώς εσυ ξέρεις τι θες, που θα το βρείς και πως θα δείχνει. Στην εποχή των γονιων μας το σημαντικο ήταν να μην διαφέρεις πολύ από την γειτονιά. Το σημαντικό για σένα είναι να εκφράζεις αυτό που σου αρεσει και να μπορεις να το ευχαριστιέσαι. Βρισκόμαστε στην εποχή που φοραμε ο,τι θέλουμε, κοιμόμαστε με όποιον θέλουμε, ακούμε ο,τι θέλουμε και ζούμε ο,τι θέλουμε. Αυτή η εποχή μας έδωσε αναμεσα σε πολλα αρνητικα ένα σημαντικοτατο προταίρημα. Αυτό της επιλογης.
Βγές λοιπον στα μαγαζια (η μπες στην δικτυακη) και διάλεξε ανάμεσα από αυτές τις super ταπετσαρίες την δική σου. Κράτα και την φωτογραφία, η μαμα sου δείχνει πολύ trendy με την permanent...
R o c k o n ! ! !
18.1.07
Η Βλακεία Μου Έσωσε Τη Ζωή
Πιστεύω στην βλακεία. Αυτήν την πανάρχαια και αγνή μορφή έκφρασης. Το τελευταίο πράγμα
που θα ήθελα απο αυτό το μπλόγκ είναι το να ακούγομαι σαν editorial περιοδικού με "άποψη".
Αυτό θα το αφήσω σε οοοοοοόλους τους υπόλοιπους που δήθεν-τάχα μου έχουν ψαχτεί και ειναι πολύ super άτομα. Δεν το κάνω επειδή δεν θέλω. Κι εγω έχω μόρφωση, κι εγω την "έχω ψάξει"
και ολες αυτές τις μαλακίες, αλλα βαριέμαι φίλοι μου. Νιώθω καλά μόνο οταν γύρω μου υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν και αγκαλιάζουν την βλακεία που κουβαλάω. Νιώθω άνετα όταν οι γύρω μου είναι και αυτοί βλαμμένοι. Υποθέτω πως αντιλαμβάνεσται πως το να δείχνεις την βλακεία σου δεν σημαίνει πως είσαι ηλίθιος. Αντίθετα, στον δικό μου κόσμο οι ανθρωποι είναι εύστροφοι, έξυπνοι, οξυδερκείς και intellect αλλά μισούν το δήθεν και την υποκρισία. Έτσι βρίσκουν τρόπο έκφρασης και δημιουργικότητας μέσω της βλακείας. Πρεπει τελικά να τα εχεις βρεί λίγο με τον εαυτό σου για να μπορείς να βγάλεις την βλακεία που κουβαλας.
νιώθω άνετα όταν γυρω μου υπαρχουν τέτοια άτομα και όχι άτομα που κρυβονται π΄ισω απο τη μάσκα της (ψεύτο)κουλτουρας και κουλοσύνης. Χαλαρώστε! Πείτε και καμιά κοτσάνα. Και μεις εχουμε και μόρφωση και κουλτούρα αλλα δεν κάνουμε έτσι.
που θα ήθελα απο αυτό το μπλόγκ είναι το να ακούγομαι σαν editorial περιοδικού με "άποψη".
Αυτό θα το αφήσω σε οοοοοοόλους τους υπόλοιπους που δήθεν-τάχα μου έχουν ψαχτεί και ειναι πολύ super άτομα. Δεν το κάνω επειδή δεν θέλω. Κι εγω έχω μόρφωση, κι εγω την "έχω ψάξει"
και ολες αυτές τις μαλακίες, αλλα βαριέμαι φίλοι μου. Νιώθω καλά μόνο οταν γύρω μου υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν και αγκαλιάζουν την βλακεία που κουβαλάω. Νιώθω άνετα όταν οι γύρω μου είναι και αυτοί βλαμμένοι. Υποθέτω πως αντιλαμβάνεσται πως το να δείχνεις την βλακεία σου δεν σημαίνει πως είσαι ηλίθιος. Αντίθετα, στον δικό μου κόσμο οι ανθρωποι είναι εύστροφοι, έξυπνοι, οξυδερκείς και intellect αλλά μισούν το δήθεν και την υποκρισία. Έτσι βρίσκουν τρόπο έκφρασης και δημιουργικότητας μέσω της βλακείας. Πρεπει τελικά να τα εχεις βρεί λίγο με τον εαυτό σου για να μπορείς να βγάλεις την βλακεία που κουβαλας.
νιώθω άνετα όταν γυρω μου υπαρχουν τέτοια άτομα και όχι άτομα που κρυβονται π΄ισω απο τη μάσκα της (ψεύτο)κουλτουρας και κουλοσύνης. Χαλαρώστε! Πείτε και καμιά κοτσάνα. Και μεις εχουμε και μόρφωση και κουλτούρα αλλα δεν κάνουμε έτσι.
Subscribe to:
Posts (Atom)
