Προβληματισμοί άνευ ουσίας (έτσι για να γουστάρουμε)

Είμαι πολύ σίγουρος πλέον πως ο άνθρωπος ΜΠΟΡΕΙ να κατάφέρει τα πάντα. Κάποια εποχή υπήρξα και εγώ μοιρολάτρης όπου τα αφήνουμε όλα στη θεά ροή και τέτοια.
Δεν το πιστεύω πλέον (αλιμονο αν το πίστευα μετα απο δύο χρόνια συνεχόμενης ψυχοθεραπείας)
Το κλειδί της επιτυχίας βρίσκετε στο να ξέρεις τι θες, ποιός είσαι και τι ζητας απο αυτή τη γαμοζωή.(εγώ ας πούμε το μόνο που θέλω είναι πάρω φαι για τη γάτα, μη πεθάνει)
Βαρέθηκα το δράμα (αν και λόγω ζωδίου δεν μπορώ να το αποφύγω).
Όπως πολύ απλα λέει ο (σοφός) λαός¨"Αν σου πεί κάποιος να πας να πνιγείς, θα πας?"
Οχι,δεν θα πας. Και δεν θα πας γιατι δεν θέλεις να πεθάνεις. Αυτό το κοινό για όλους "θέλω" το υποστηρίζεις.
Δεν το διαπραγματεύεσαι.
Άρα γιατί να μην μπορείς να ορίσεις την ίδια σου την (γαμημένη) ύπαρξη? Γιατί να μην μπορείς να υποστηρίξεις τα δικά σου θέλω.
Μάλλον γιατί εχεις μπερδευτεί με όλα αυτά τα πρότυπα συμπεριφορας και ομορφιάς που σου πλασσάρουν. Ίσως γιατί νιωθεις ανασφάλεια στο να διεκδικείς αυτο που σου ανήκει δικαιωματικά. Ίσως γιατί τα βρίσκεις μια ζωή όλα έτοιμα. Ίσως επειδή βαριέσαι. Ίσως επειδή... ωχ μωρε τωρα... Όποιος κι αν
είναι ο λόγος έχεις δικαιολόγία. Μη μασάς. Υπάρχουν (ευτυχώς) πάντα οι "άλλοι" που φταίνε για την καταστασή σου. Υπάρχουν οι γονείς (το αγαπημένο μου, αυτό χρησιμοποιώ) που σου δημιούργησαν ψυχολογικά προβλήματα. Τα άστρα και οι θέσεις των πλανητών. Μπορεί απλα να φταιει το μαλλί που δεν πέτυχε ή η ατάκα που δεν είχε ανταπρόκριση.
Αποστασιοποιούμαι. Και βλέπω πως είμαι εκεί που πάντα ήθελα να είμαι. "Δεν τα χω πάει κι άσχημα", σκέφτομαι. Έπειτα αυτή η σκέψη μεταμορφώνεται σε αμυδρό χαμόγελο. Το φοράω και πάω στο σούπερ μάρκετ για ψώνια. Εκεί ανάμεσα στις κονσέρβες για γάτες συναντάω μια κοπέλα. Μου χαμογελάει κι αυτή. Όλα μια χαρά. Αυτό ήθελα.